I (wydarzenia od 16 kwietnia do połowy maja)
Doktor Rieux dostrzegł po wyjściu ze swego gabinetu pierwszego martwego szczura na ulicy. Ciężko chora żona doktora wyjechała do uzdrowiska w górach i mężczyzna pozostał sam w mieście. Do Rieux wkrótce przybył Rambert, dziennikarz, który przeprowadzał badania na temat warunków życia Arabów dla paryskiego dziennika. Doktor nie mógł jednak wyjawić mężczyźnie całej prawdy, gdyż ten i tak nie mógłby tego opublikować. Niedługo potem do Rieux przyjechała matka by zając się gospodarstwem w trakcie nieobecności jego żony.
Z dnia na dzień na ulicach pojawiało się coraz więcej martwych szczurów. Dnia 28 kwietnia agencja Infdok poinformowała mieszkańców o pladze. Pierwszą osobą, która zachorowała na tajemniczą chorobę był dozorca Michel, który miał największy kontakt z chorymi szczurami. Wkrótce pojawiły się kolejne przypadki zachorowań, a liczba chorych gwałtownie wzrastała. Podjęto decyzję o izolacji zarażonych i poproszono Richarda o wydanie stosownego pisma. Doktor jednak nie był uprawniony do podejmowania takich decyzji i zobowiązał się porozmawiać na ten temat z prefektem.
Cottard usiłował popełnić samobójstwo, jednak próbę tę udaremnił Grand. Niedoszły samobójstwa w rozmowie z komisarzem nie chciał wyjawić powodu targnięcia na swoje życie. W tym czasie Rieux próbował zdobyć leki dla chorych z magazynów farmaceutycznych, jednak na próżno. Postanowił więc porozmawiać z Pastelem, lekarzem, który miał już kontakt z tą chorobą w Chinach. Okazało się, iż ów chorobą jest dżuma. Wkrótce do doktora przybył Grand wraz z Cottardem przynosząc akty zgonów. Poinformował doktora, iż w ciągu 48 godzin na dżumę zmarło aż jedenaście osób.
Następnego dnia zwołano komisję sanitarną, jednak większość lekarzy była zdania, iż niestosownym byłoby wywołanie paniki w mieście, dlatego plakaty informujące o epidemii rozwieszono w najmniej uczęszczanych zakątkach.
Doktor Rieux odwiedzał w domach chorych, których bliscy nie zdecydowali się umieścić w szpitalach. Oczekiwał również na zamówioną szczepionkę, która bardzo długo nie nadchodziła. Liczba zgonów drastycznie wzrastała i w końcu nawet prefekt zdecydował oficjalnie ogłosić stan epidemii.
II (wydarzenia od połowy maja do sierpnia 194. r.)
Bramy miasta zostały zamknięte. Ludności zabroniono opuszczania miasta, co wywołało liczne protesty. Zahamowano też handel, a jedynym kontaktem ze światem stał się telegraf.
W mieście pozostał także Rambert. Dziennikarz w trzy tygodnie po zamknięciu bram miasta poprosił Rieuxa o wystawienie zaświadczenia, że nie jest zarażony. Mężczyzna...
